نمی دونم اینو باید گفت اخرین خبر یا اخبار اخرت. شنیدم که ترکیه برای نزدیکی یا شاید هم قرابت با اروپا تصمیم گرفته که توازی که چه عرض کنم، شیوه تقابل با اروپا رو هم که اصلان حرفشو نزنین ،شیوه تطابق گزیند. و چون هیج ناهمخوانی دیگری وجود ندارد، به اخرین تفاوتها نیز خاتمه داده و استعمال دخانیات را در مناطق عمومی، خصوصا در محل تردد توریستها نیز خاتمه داده ، محدود یا کاملا منموع کند، تا قهوه خانه های ترکیه هم مثل قهوه خانه ها ، کافه ها و عشرتکدهای اروپایی، عاری از دود شود. اسم اینو هم گذاشتن شیوه دودزدایی.
گوانکه در ترکیه همه مسایل ناهمگون با جامعه اروپا کاملان محو شده، و فقط همین یکی مانع اصلی پذیرش ترکیه در ضیافت با شکوه اروپا هست و بس! .
البته در اینکه در ترکیه هم مثل فرانسه و المان، همه کردها به راحتی می تونند ترکی حرف بزنند شکی نیست، و اگر در ترکیه کردها نمی توانند کردی بخونند و بنویسند، این ازادی رو دارن که این کار بی مورد رو در سایر کوهستانهای اروپایی بدون خطر جانی یا مالی انجام بدن.
به علاوه، در ترکیه بسیاری از ازادیهای دیگه هست که در اروپا نیست، از جمله اینکه در انجا، همه برادران و پدران و مادربزرگها، حق نه تنها انتخاب که تحمیل شوهر به دختران نابالغ خودشون و حتا دختر همسایه رو دارا هستند، این باعث شده که هیچ دختری بدون شوهر نمونه، که این رو هم باید این اروپایی های عقب افتاده، از ترکیه این مهد تمدن قدیم و جدید، این محل همبستری تمدن شرق و غرب یاد بگیرن.
در ادامه این سیاست تطابق ، قرار شده که اسم عبدل غول رو هم به عبد الله گل تغییر بدن که این اروپاییهای ترسو، از سبیلهای رئیس جمهور ترکیه، بیخودی نترسن، و ظاهر ترسناک ایشان رو به واسطه نام زیباشون، قابل تحملتر و قابل هضم بیابند.
یکی دیگر از از سیاست های اروپا پناهی ترکیه، همانا سیاست نزدیکی با همه، و گسترش به هر سو است، یعنی اینکه هم زمان با ابلیس و جرجیس، نه تنها می شود سر یک میز نشست، بلکه میشه حتا باهاشون رقصید، نوشید، و... باقیشو خودشون بهتر می دونند.
این سیاست هم سویی با غرب و شرق، شمال و جنوب، سیاه و سپید، اون هم با دخل دیگران و خرج خود، اونقدر زیباست که که من پیشنهاد می کنم که اسم ترکیه رو به
Turkey= بوقلمون
تغییر بدیم. من مطمئنم که اروپاییها، نه تنها از بوقلمون خوششون میاد، بلکه حاضرن اونو سر هر سفره ای هم ببرند، اونم با این قیمتهای نازلی که از صفات تاریخی ترکیه هستش.
البته باید بگم که این متن پر از ایما و اشاره، کنایه و استیضاح، لزوما مختص ترکیه نیست، هستند کشورهای دیگه ای که، مثلا برای احداف بی ارزشتری، حاضرن تا کارهای بدتری انجام بدن، خودشونو به بوقلمون که هیچ، به شکاری مجروح تبدیل کنند، تا به ضیافتی بسیار نازلتر از ضیافت اروپایی برن. به قولی، مثل اینکه همه دچاره نوعی بیماری هستند، و تنها ازادیشون در انتخاب بیماریشون هست. یکیشون می شه غرب گرا، اون یکی میشه عرب گرا، این یکی میشه غرب زده، اون یکی میشه عرب زده..... بدبختی اون وقتی مضاعف می شه که هم عرب زاده باشی، هم عرب زده، و هم عرب گرا. از این اشاره، خود به مقصد رس و با این کنایه خود، شرح حال این بی حال بخوان.
چاره چیست؟ به جای غرب زدایی و غرب زدگی، عرب گرایی و عرب زدگی باید به هویت خویش باز گشت و با هنر گرایی، علم گرایی، تخصص گرایی و عدالت گرایی، در هم سویی با جامعه جهانی روی اورد. نظر شما چیست؟
گوانکه در ترکیه همه مسایل ناهمگون با جامعه اروپا کاملان محو شده، و فقط همین یکی مانع اصلی پذیرش ترکیه در ضیافت با شکوه اروپا هست و بس! .
البته در اینکه در ترکیه هم مثل فرانسه و المان، همه کردها به راحتی می تونند ترکی حرف بزنند شکی نیست، و اگر در ترکیه کردها نمی توانند کردی بخونند و بنویسند، این ازادی رو دارن که این کار بی مورد رو در سایر کوهستانهای اروپایی بدون خطر جانی یا مالی انجام بدن.
به علاوه، در ترکیه بسیاری از ازادیهای دیگه هست که در اروپا نیست، از جمله اینکه در انجا، همه برادران و پدران و مادربزرگها، حق نه تنها انتخاب که تحمیل شوهر به دختران نابالغ خودشون و حتا دختر همسایه رو دارا هستند، این باعث شده که هیچ دختری بدون شوهر نمونه، که این رو هم باید این اروپایی های عقب افتاده، از ترکیه این مهد تمدن قدیم و جدید، این محل همبستری تمدن شرق و غرب یاد بگیرن.
در ادامه این سیاست تطابق ، قرار شده که اسم عبدل غول رو هم به عبد الله گل تغییر بدن که این اروپاییهای ترسو، از سبیلهای رئیس جمهور ترکیه، بیخودی نترسن، و ظاهر ترسناک ایشان رو به واسطه نام زیباشون، قابل تحملتر و قابل هضم بیابند.
یکی دیگر از از سیاست های اروپا پناهی ترکیه، همانا سیاست نزدیکی با همه، و گسترش به هر سو است، یعنی اینکه هم زمان با ابلیس و جرجیس، نه تنها می شود سر یک میز نشست، بلکه میشه حتا باهاشون رقصید، نوشید، و... باقیشو خودشون بهتر می دونند.
این سیاست هم سویی با غرب و شرق، شمال و جنوب، سیاه و سپید، اون هم با دخل دیگران و خرج خود، اونقدر زیباست که که من پیشنهاد می کنم که اسم ترکیه رو به
Turkey= بوقلمون
تغییر بدیم. من مطمئنم که اروپاییها، نه تنها از بوقلمون خوششون میاد، بلکه حاضرن اونو سر هر سفره ای هم ببرند، اونم با این قیمتهای نازلی که از صفات تاریخی ترکیه هستش.
البته باید بگم که این متن پر از ایما و اشاره، کنایه و استیضاح، لزوما مختص ترکیه نیست، هستند کشورهای دیگه ای که، مثلا برای احداف بی ارزشتری، حاضرن تا کارهای بدتری انجام بدن، خودشونو به بوقلمون که هیچ، به شکاری مجروح تبدیل کنند، تا به ضیافتی بسیار نازلتر از ضیافت اروپایی برن. به قولی، مثل اینکه همه دچاره نوعی بیماری هستند، و تنها ازادیشون در انتخاب بیماریشون هست. یکیشون می شه غرب گرا، اون یکی میشه عرب گرا، این یکی میشه غرب زده، اون یکی میشه عرب زده..... بدبختی اون وقتی مضاعف می شه که هم عرب زاده باشی، هم عرب زده، و هم عرب گرا. از این اشاره، خود به مقصد رس و با این کنایه خود، شرح حال این بی حال بخوان.
چاره چیست؟ به جای غرب زدایی و غرب زدگی، عرب گرایی و عرب زدگی باید به هویت خویش باز گشت و با هنر گرایی، علم گرایی، تخصص گرایی و عدالت گرایی، در هم سویی با جامعه جهانی روی اورد. نظر شما چیست؟
| + | نوشته شده توسط فریناز در یکشنبه شانزدهم دی 1386 ساعت 1:34 |
