!!!!!.....اســـــب ســــــفید بالـدار

روزهاي ناخوب ِ زندگي، اين نيز بگذرد، شايد به خير

farinazd — Wed, 15 Jul 2009 08:11:18 GMT

سلام سلام سلام، از اينجاي دور ِ دنيا كه منم، تا اون‌ دورها كه شما هستيد يه سلام ِ‌نزديك، يه‌ سلام بلند، سلامِ فرياد، ‌سلام ِ‌گرم...

اول ِ‌اول از همتون به اندازه‌ي يه دنيا ممنونم كه اين همه به من لطف داريد، اين همه مهر، ‌اين همه انرژي‌مثبت و آرزوي خوب،‌ و من در قبال اين همه خوبي، واقعاً نمي‌تونم با كلمات ازتون تشكر كنم، كلمه‌ها خيلي كم هستند براي رسوندن احساس قلبي من در مقابل اين همه محبت شما...

و اين گل‌ها رو با تمام ِ احساس تقديم مي‌كنم به شما دوستاي خوبم:

دوم عذرخواهي از غيبت طولانيم و ننوشتنم و نگران كردن شما...

و سوم علت نبودنم: يه گرفتاري برام پيش اومده و اميدوارم به زودي برطرف بشه، اتفاق خوبي نيست، ولي گفتنش فكر نكنم مشكلي رو حل كنه، پس برام آرزو كنيد حل بشه، به بهترين شكل ممكن.

اين شعر رو هم با خودم زمزمه مي‌كنم تا به زودي به روزهاي خوب برگردم:

می‌زنم کبریت بر تنهایی‌ام
تا بسوزد ریشه‌ي بی‌تابی‌ام
مي‌روم تا هر چه غم پارو کنم
خانه‌ام را باز هم جارو کنم
مي‌روم تا موی خود شانه کنم
خنده را مهمان این خانه کنم
مي‌روم تا پرده‌هارا واکنم
دوست دارم؛ دوست دارم
عشق را معنا کنم
شادی‌ام را رنگ آبی مي‌زنم
بوسه بر طعم گلابی مي‌زنم
مي‌دوم خندان به سوی آینه
باز مي‌خندم؛ به روی آینه
مي‌زنم یک شاخه گل بر موی خود
مي‌نشینم باز بر زانوی خود
مي‌نشانم روی دستم یک کتاب
تا بخوانم باز هم یک شعر ناب
آری! آری! این منم این شاد و مست
دوست دارم عاشقی را هرچه هست

اميدوارم خيلي زود بتونم برگردم و باز هم بنويسم، جايي كه هستم دسترسي به بلاگ و فونت فارسي ندارم، با بهترين آرزوها تا به زودي خداحافظ.

پ.ن:
خوب شايد شماهايي كه با نوشته‌هاي "فريناز" عزيزمون آشنا هستيد، اين سبك نوشتار براتون غريبه باشه،‌ من "دلي" هستم كه طي صحبتي كه با فريناز داشتم،‌قرار شد از طرف اون نوشته‌اي با اين مضمون توي بلاگش بگذارم كه دوستاني كه نگران بودند درجريان قرار بگيرند.
من (دلي) هم به نوبه‌ي خودم عذر مي‌خوام اگر اين نوشته با قلم ناقص من باب ِ‌طبع دوستان ِ عزيز فريناز نبوده.

شاد باشيد.

احتمالش چند درصده؟

farinazd — Sun, 07 Jun 2009 07:25:02 GMT

برای خواهرم و همسرش، یک سفر ناگهانی پیش اومد چند روز پیش و رفتند سفر. بچه بزرگشون که دبیرستان میره رو گذاشتن پیش من و این بچه چند روز دیگه مسابقه راگبی داره و هر روز باید بره تمرین. من می برمش و بعدش هم برش می گردونم خونه. اولین روز که می خواستیم بریم سر تمرین، متوجه شد که به جای کفش راگبی، کفش فوتبالش رو اشتباهی اورده! از من خواست که اول بریم یک سر خونه شون و کفشهای راگبیش رو برداریم. به دلیل اینکه هم خونه شون خیلی از مسیر ما دور هست و هم دیر به سر تمرین می رسید، ازش خواستم که فعلا با همین کفش سر کنه تا بعدا که بریم و کفشش رو براش بیاریم. قبول کرد و رفتیم. دومین روز که اومد کفشها رو بپوشه قبل از تمرین، متوجه شد که هر دو کفش مال پای راستش هست! یک کمی که فکر کرد به این نتیجه رسید که دیروز تو رختکن، کفشش با یک بازیکن دیگه اون هم از قرار معلوم با کفش فوتبال تمرین می کرده( دلیلش رو نمی دونم) و دقیقا عین کفش این بچه رو داره قاطی شده. در هر صورت سر تمرین کفش خودش رو پیدا کرده بود. بعد از تمرین رفتیم به سمت خونه شون برای تعویض کفشش که تو خونه متوجه شدیم که باز هر دو کفش، متعلق به پای راستشه! برای بار دوم اون هم در دو روز متوالی کفشش رو اشتباهی اورده خونه! فکر می کنم که از امروز باید خودم هر روز بعد از تمرین برم تو رختکن و مواظب باشم که کفش اشتباهی نیاره خونه!

ای که پنجاه رفت و در خوابی...

farinazd — Fri, 05 Jun 2009 07:05:18 GMT

تولدت مبارک عمو نوید عزیزم! نیم قرن زندگی کردی، اما اینجا میگن که زندگی از چهل سالگی شروع میشه. پس با این حساب شما الان ده ساله هستی! منم که اصلا هنوز متولد نشدم! کار درست اینه که فکر کنی ده ساله هستی چون اگه به سن حقیقیت فکر کنی به فکر پنجاه سال دیگه که در پیش رو داری میوفتی. پنجاه سال اینده هم که در این صورت همش میشه نگرانی اینکه هی هروز چاقتر میشی، دندون هات هروز خراب تر میشه، سلامتیت هروز کمتر میشه، پوستت چروک میشه، موهات کمتر و سپیدتر میشه و کلی چیزهای بد دیگه که نمی نویسم که روحیه ات رو از دست ندی و جدی جدی مریض شی بیوفتی رو دست من! هرچی باشه تنها عموم هستی و خدانکرده چیزیت بشه من از نظر مکانی بهت نزدیکترم و باید بیارمت پیش خودم و ازت نگهداری کنم. در هر صورت من این مسئله رو هرگز فراموش نمی کنم که من کلی چیزهای مختلف ازت یاد گرفتم و به قول خودتون تعلیم و تربیت من رو دوش شما بوده! اگه بخوام از کمالات شما بنویسم که باید تا شب بشینم و فقط بنویسم که این کار رو سال اینده انجام خواهم داد، الان وقت نمیشه! فقط خواستم بگم که پنجاه سالگیتون مبارک و ارزومند صد سالگیتون! دوستتون دارم عمو، همین!

دژاوو!

farinazd — Wed, 03 Jun 2009 07:19:51 GMT

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، طبق عادت هر روزم رفتم پشت در بالکن ایستادم. یکمی از پرده رو زدم کنار و خواستم که ببینم هوا چطوریه. معمولا اون وقت صبح ادمیزادی اطراف خونه ما دیده نمیشه! ولی امروز با کمال تعجب دیدم یک پیرزن خموده که خوب هم نمی تونست راه بره و یک عصا دستش بود، داره از پشت خونه ما رد میشه. البته خیلی نزدیک خونه ما نبود. در همین حال یک پسر جوان در حالی که می دوید از کنار پیرزن رد شد و کیف پیرزن رو از رو دستش خیلی وحشیانه کشید و با خودش برد!

من با دیدن این صحنه کیف قاپی، با خودم فکر کردم که الان من باید سریع عکس العملی نشون بدم. خودم رو پرت کردم رو تلفن و به پلیس زنگ زدم.

خانومی اون ور خط، جواب داد و من ماجرا را خیلی سریع براش تعریف کردم. خانومه گفت که باشه من سریع یک ماشین می فرستم. من هم خوش و خرم برگشتم سمت بالکن و دیدم که پیرزن به همون حالت قبل داره راه میره و کیفش هم دستشه! درست همون موقع، همون پسر جوان در حالی که می دوید از کنار پیرزن رد شد و کیف پیرزن رو از دستش کشید. اون صحنه ای که من قبلا دیدم دوباره داشت تکرار می شد!

من یکم گیج شدم. به خودم گفتم یک چیزی اینجا اشتباهست! پرده رو کاملا زدم کنار. دیدم دوربین فیلمبرداری وگروه فیلمبرداری کمی اون طرف تر خونه من هستند، چیزی که من قبلا ندیدم!

تعدد...

farinazd — Sun, 31 May 2009 14:33:18 GMT

مکان: پارک.
سه پسربچه شش-هفت ساله، همراه مردی که معلمشون هست در پارک راه می روند. بچه ها راجع به دخترها حرف می زنند.

معلم: ببینم بچه ها، شماها دوست دختر هم دارید؟

پسر شماره یک: اره، من دو تا دوست دختر دارم!

پسر شماره دو: و من سه تا دوست دختر دارم!

پسر شماره سه: من چهار تا داشتم قبلا ولی همشون من رو ول کردن رفتن...

معلم: من دلیل این کارشون رو کاملا می فهمم.

پ.ن: من یک چند روزی سفر بودم، بعد هم مریض شده بودم. این چند روز اخیر هم مشغله کاری داشتم. ممنون از دوستانی که جویای احوالم بودند.

ریشه نود و نه درصد بدبختی ها!!!

farinazd — Mon, 18 May 2009 06:20:18 GMT

مکان: محوطه بیرونی رستورانی در مرکز شهر.

دو مرد و یک زن، حدودا سی ساله دور میزی در رستوران نشسته اند و مشغول خوردن غذا هستند.

مرد شماره یک: می دونید، من از دیروز شروع کردم به دویدن!

مرد شماره دو: منظورت چیه؟ می خوای دنبال اتوبوسی که هروز دیر بهش میرسی بدوی یا دنبال دخترها؟

مرد شماره یک: نه، نه! منظورم اینه که به عنوان ورزش شروع به دویدن کردم ...

زن: افرین به تو! کار خوبی می کنی.

مرد شماره دو (با شک و تردید): ولی...حالا چرا تصمیم به همچین کاری گرفتی یک دفعه؟

مرد شماره دو (در حالی که یک سیگار روشن میکنه): ......چون که دیروز اینترنتم رو قطع کردند و تا هفته دیگه هم وصل نمیشه!

پ.ن مرتبط: سه روزی در نت نخواهم بود! سفر کاری در پیش دارم.

خلاقیت؟

farinazd — Sun, 17 May 2009 04:55:23 GMT

در حال پخت غذا در اشپزخانه هستم که تلفن زنگ میزنه. بهش می گم که در این قابلمه رو بذار تا من برم و تلفن رو جواب بدم. وقتی بر می گردم با صحنه زیر مواجه میشم. میگه که حوصله پیدا کردن در قابلمه رو نداشته!

Crystal Meth

farinazd — Wed, 13 May 2009 04:18:18 GMT

مکان: صفی طویل، جهت خرید بلیط کنسرت خواننده ای مشهور.

سه دختر، دو عدد از دختران هجده ساله، یکی از انها بیست ساله و پسری بیست و سه ساله در صف ایستاده اند و با هم گفتگو می کنند.

دختر بیست ساله: من حالم خیلی بده...

دختر هجده ساله شماره یک: من قرص مسکن دارم. می خوای بهت بدم؟

دختر هجده ساله شماره دو: من سیگار دارم. می خوای یک نخ؟

پسر: من ودکا دارم. بیا بگیر بخور، خوب می شی!

...

برنامه ريزي در زندگي من!

farinazd — Sun, 10 May 2009 04:31:17 GMT

با تشکر از جواد عزیز که من رو به یک بازی وبلاگی دعوت کرده که باید در این بازی، برنامه ریزی زندگیم رو بنویسم.

من تا جایی که بتونم در زندگیم برنامه ریزی داشتم و دارم. ولی در حال حاظر به دلیل کارم، برنامه ریزی کل زندگیم تابع ساعات کاری بسیار متنوعم هست و گاهی این برنامه کاملا بهم می خوره.

از دوشنبه تا جمعه می رم سر کار. من ادم کم خوابی هستم. صبح ها، کمی قبل از پنج صبح از خواب بیدار میشم البته بعضی وقتها هم اصلا شب نمی خوابم و کار می کنم و به جاش بعد از ظهر می خوابم. بعد از بیداری چند ساعتی خونه هستم و به بعضی از کارهام میرسم و بعد هم راهی کار میشم. در سر کار جز ساعت ناهار، نه تلفن غیر کاری جواب می دم و نه کاری که بی ربط به کارم باشه رو انجام میدم. برنامه ریزی کاریم خیلی دقیق هست. بعد از کار هم اکثر وقتم برای خانواده ام هست. چند ساعتی رو با اونها می گذرونم و بعد هم یک ساعت وقت، فقط برای خودم دارم که معمولا کاری رو که دوست دارم انجام میدم ولی به تنهایی. در این یک ساعت نمیذارم کسی مزاحم خلوتم بشه. در ضمن اکثرا روزی یک ساعت ورزش می کنم و غذای کل خانواده هم طبق برنامه ریزی خاصی هست. ولی کارهای دیگه ای هم انجام میدم که در این پست ذکر نشده به دلیل به دلیل طولانی شدن مطلب. این برنامه کلی روزهای هفته من بود. البته برنامه ریزیم بر طبق الویت کارهایم هست.

در شنبه معمولا یا مهمان دارم و یا به مهمانی میرم و شاید هم با دوستان و خانواده بیرون برم. بقیه روز شنبه هم برنامه ریزی خاصی داره که با توجه به اینکه اون روز چه کار باید انجام بدم تنظیم میشه. روزهای یکشنبه حدود دو ساعت در یک کلاس هنری شرکت می کنم و بقیه وقتم رو در طول روز اون طور که دلم می خواد می گذرونم و البته معمولا با برنامه ریزی قبلی. البته من روزهای شنبه و یکشنبه هم چند ساعتی کار می کنم.

یک برنامه ریزی دراز مدت هم برای کارم و زندگیم دارم که سعی می کنم که تلاش کنم و وقت براش بذارم تا بهش برسم. در هر صورت من همیشه یک برنامه ریزی جایگزین هم دارم که اگر اتفاقی افتاد و به برنامه زندگیم نرسیدم، بتونم اون برنامه رو انجام بدم. شب ها حدود ده دقیقه وقت میذارم و برنامه روز بعدم رو می ریزم و روزی که گذشت رو ارزیابی می کنم که ببینم چقدر در برنامه ریزیم موفق بودم. به هر حال تنظیم بالانس کار و بقیه زندگی برای من بدون برنامه ریزی و مدیریت زمان انجام نمیشه.

نکته: من برای اون چه که برام مهم هست برنامه ریزی می کنم و خیلی وقتها از چیزهایی نه چندان مهم میزنم تا به اهدافم برسم.

پ.ن: مشغله کاری و ماموریت کاری داشتم. افرادی که جویای حال من بودند از طرق مختلف و نگرانشون کردم من رو ببخشن. شرمنده روی ماه همه تون!

؟؟؟

farinazd — Sat, 02 May 2009 09:28:06 GMT

ادم بعضی وقت ها دقیقا منظور کارهای مردم رو متوجه نمیشه!

عکس در اتاق هتلی در تایلند گرفته شده.